Życie jest ciężkie. Przeżuwa Cię powoli, a potem wypluwa... Radzisz sobie z tym, do czasu. Osamotnienie. Wątpliwości. Głosy w Twojej głowie... Wstawania każdego ciemnego poranka. Monotonia...


Chciałabym być taka jak dawniej... Chciałabym być dzieckiem.. Dzieci to jedyne istotki, które wzbudzają we mnie nieopisane uczucie radości.. Są szczere i beztroskie.. Jednym słodkim zdaniem i uśmiechem umieją zmienić najgorszy humor na lepszy.. Nie są fałszywe tak jak dorośli ludzie.. Im człowiek starszy tym bardziej fałszywy.. Nikt nie pokazuje swoich uczuć, bo nie chce być zraniony.. Życie uczy, że nie warto być z kimś blisko, że nie warto ufać...


Dawniej jakoś nikomu nie przeszkadzało, że byłam smutna, że spędzałam sama czas, a teraz nagle każdy chce mojego szczęścia. Ja to naprawdę doceniam, ale nie można z dnia na dzień zmienić swego nastawienia do życia.. Ja nie umiem nagle stać się zadowoloną z życia optymistką.. Nie chcę udawać szczęśliwej, bo czuję się jakbym wszystkich okłamywała.. Chcę być sobą.. Jeżeli ktoś tego nie akceptuje, to trudno..

Kochane życie... Nie podam powodu, dlaczego mam taki nastrój. Nie mam zamiaru zadręczać innych swymi problemami... Eh... Tu wcale nie chodzi o miłość, jak pomyśleliby inni...



"Pokochaj siebie, a nauczysz się kochać innych..."